608 600 330

cadma@cadma.pl

Ogrzewanie podłogowe

Ogrzewanie podłogowe to komfort i oszczędność

W takich pomieszczeniach, w których podłoga ma być wykończona gresem lub terakotą, tradycyjne grzejniki warto zastąpić ogrzewaniem podłogowym

Ciepła podłoga to coś więcej niż tylko przyjemne odczucie ciepła dla naszych stóp. Ogrzewając podłogę, uzyskuje się w pomieszczeniu taki rozkład temperatury, który w ocenie fizjologów i higienistów jest najbliższy ideału. Zalecają oni bowiem, by przy podłodze temperatura była wyższa niż na wysokości głowy. To z kolei pozwala na obniżenie temperatury w pomieszczeniu o 2-3 st. C bez uszczerbku dla komfortu cieplnego i oznacza mniejsze zużycie ciepła oraz oszczędność energii (nawet do 15 proc.). Inną zaletą „podłogówki” jest to, że źródłem ciepła są nie pojedyncze rozgrzane grzejniki, które znaczną część ciepła przekazują na drodze konwekcji, ale duża, równomiernie grzejąca powierzchnia podłogi, która oddaje ciepło przez promieniowanie. Dzięki temu w pomieszczeniach z taką instalacją w sezonie grzewczym ruch powietrza jest znacznie ograniczony, czyli po prostu mniej się kurzy.

Gdzie warto mieć ogrzewanie podłogowe

Ogrzewanie podłogowe można stosować zarówno jako uzupełnienie podstawowego systemu grzewczego (na przykład grzejnikowego), jak i podstawowy system grzewczy. To drugie rozwiązanie sprawdza się najlepiej w domach o dobrej izolacji cieplnej, tj. takich, w których ściany mają współczynnik przenikania ciepła U < 0,35 W/(m kw..K), a okna - U < 2,0 W/(m kw..K). Podłoga nie powinna bowiem dostarczać więcej ciepła niż 80 W/m kw. Jest to warunek konieczny, by jej temperatura nie przekroczyła granicy komfortu cieplnego wynoszącej w pokojach 29 st. C, a w kuchniach i łazienkach 33 st. C.

Rodzaje „podłogówki”

Ogrzewanie podłogowe może być wodne lub elektryczne. Grzejnik wodnego ogrzewania podłogowego to rurki zatopione w warstwie wylewki. Kiedy rurkami przepływa czynnik grzejny (najczęściej woda), wówczas wylewka ogrzewa się i następnie wypromieniowuje ciepło do pomieszczenia. Wylewka może być albo kilkucentymetrowa i taką wykonuje się najczęściej, albo bardzo cienka, grubości około 1 cm. Ogrzewanie z grubą wylewką określa się czasem jako akumulacyjne, ponieważ gruba warstwa grzejna podłogi długo się nagrzewa i długo oddaje ciepło. Jeśli wylewka jest cienka, podłoga staje się ciepła praktycznie zaraz po uruchomieniu ogrzewania.

Ze względu na konstrukcję podłogi lub stropu grzejnego możemy wyróżnić trzy rodzaje ogrzewania podłogowego.

Wykonywane na mokro Najpopularniejszy sposób wykonania ogrzewania podłogowego określany jako tradycyjny. Polega na ułożeniu rur grzewczych na warstwie izolacji cieplnej i zalaniu ich kilkucentymetrową warstwą jastrychu.

Wykonywane na sucho Mniej znany sposób – rury umieszcza się w górnej warstwie izolacji, a następnie przykrywa specjalnie przygotowanymi arkuszami blachy i cienkimi prefabrykowanymi płytami jastrychowymi. Wykonana w ten sposób warstwa grzejna jest cieńsza i lżejsza od poprzednio opisanej, ale też droższa ze względu na znacznie wyższy koszt materiałów.

Na gotowych podłogach (pod warunkiem że są odpowiednio zaizolowane). Ogrzewanie podłogowe układa się z cienkich polietylenowych rurek o średnicy 6 mm, bezpośrednio na podłodze. Grubość warstwy zaprawy, w której zatapia się ułożone rurki, nie przekracza 1 cm.

Od czego zacząć

Wykonanie ogrzewania podłogowego wymaga projektu. Ale aby taki projekt mógł powstać, trzeba przygotować projektantowi następujące informacje:

• jakim materiałem będzie wykończona podłoga, a to dlatego, że każdy materiał inaczej przewodzi ciepło. Najlepsze są ceramika i kamień, gorsze – wykładziny dywanowe i panele podłogowe. Rodzaj posadzki projektant musi uwzględnić, dobierając długość obiegów grzewczych, a także ustalając rozstaw między rurami;

• które części podłogi nie będą zastawione przez meble, a w łazience – przez wannę, kabinę prysznicową czy pralkę.

Planowanie robót

Ogrzewanie podłogowe zwane akumulacyjnym Na takie ogrzewanie najlepiej zdecydować się wtedy, gdy powstaje projekt domu. W projekcie trzeba bowiem:

• uwzględnić wysokość podłogi grzejnej (tj. grubość wylewki i warstwę izolacji ciepłochronnej – razem od 10 do 20 cm) oraz jej dodatkowy ciężar, który może dochodzić do 150 kg/m kw.;

• dokładnie odizolować podłogę grzejną od fundamentu, tak aby nie dopuścić do nadmiernej ucieczki ciepła przez fundament do gruntu.

Ogrzewanie podłogowe w cienkiej warstwie wylewki Ten rodzaj ogrzewania podłogowego można stosować zarówno w domach nowo budowanych, jak i takich, w których podłoga na gruncie lub strop są już wykonane, a więc również w starym domu. Jeśli strop ma wystarczającą izolację termiczną – minimum 5 cm w stropach międzykondygnacyjnych i co najmniej 10 cm w podłogach na gruncie i nad niezabudowaną przestrzenią podpodłogową – to poziom podłogi po ułożeniu ogrzewania podniesie się maksimum o 1 cm.

Rury i ich montaż

Rury, których używa się w systemach wodnego ogrzewania podłogowego, muszą spełniać dwa podstawowe warunki – dobrze przewodzić ciepło i być elastyczne (łatwo się wyginać). Kryteria te spełniają:

• miękkie rury miedziane,

• rury z tworzyw sztucznych, takich jak: polibutylen (PB), polipropylen (PP R), polietylen sieciowany (PEX),

• rury wielowarstwowe stanowiące połączenie rury z polietylenu z warstwą aluminium.

I tych właśnie trzech rodzajów rur używa się w systemach ogrzewania podłogowego. Można je układać na dwa sposoby – wężownicowy (meandrowy) lub ślimakowy. Pierwszy jest mniej korzystny, bo utrudnia równomierny rozkład temperatury (spada ona wraz z długością rury). Lepszy pod tym względem jest układ ślimakowy, w którym na całej długości przewód zasilający biegnie obok powrotnego, czyli rury cieplejsze leżą na przemian z chłodniejszymi. Zapewnia to równomierny rozkład temperatury podłogi w całym pomieszczeniu.

Po ułożeniu i napełnieniu rur wodą można przystąpić do zalewania ich jastrychem. Ogrzewanie można uruchomić po całkowitym związaniu jastrychu – cementowego po 3-4 tygodniach od wylania, a anhydrytowego po mniej więcej siedmiu dniach.

Regulacja

Regulacja ogrzewania podłogowego polega na takim ustawieniu wielkości przepływu gorącej wody „produkowanej” przez źródło ciepła (kocioł, kominek z płaszczem wodnym lub pompę ciepła) i takim mieszaniu jej z wodą zimną, aby temperatura wody zasilającej grzejnik podłogowy była równa temperaturze obliczeniowej. Regulacja ta może być stało- i Zmiennowartościowa.

Stałowartościowa Polega na reagowaniu zaworu termostatycznego na wskazania czujnika, który mierzy temperaturę wody w grzejniku podłogowym. Zawór ten dopuszcza do punktu zmieszania taką ilość gorącej wody, jaka potrzebna jest według nastawy dokonanej na pokrętle zaworu. Wadą tego rozwiązania są ograniczone możliwości regulacji – w miarę jak zmienia się temperatura na zewnątrz domu, trzeba dokonywać zmian nastawy zaworu termostatycznego (im wyższa temperatura na zewnątrz, tym niższa temperatura na zasilaniu „podłogówki”). Ponadto regulacja stałowartościowa często powoduje niedogrzewanie lub przegrzewanie pomieszczeń, co z jednej strony powoduje dyskomfort cieplny, a z drugiej – wzrost kosztów ogrzewania.

Zmiennowartościowa Jest droższa inwestycyjnie od regulacji stałowartościowej, ale umożliwia pełne wykorzystanie zalet ogrzewania podłogowego. Polega na wyregulowaniu temperatury wody zasilającej „podłogówkę” za pomocą tzw. zaworu mieszającego, który miesza gorącą wodę dopływającą ze źródła ciepła z wystudzoną wodą wracającą z instalacji grzewczej. Temperatura wody zasilającej ustawiana jest automatycznie według algorytmu uwzględniającego wskazania trzech czujników temperatury: zewnętrznej,